Vraag een willekeurige voorbijganger naar het woord ‘ambtsdrager’ en de kans is groot dat er een zucht volgt. Men denkt aan dikke pakken papier, eindeloze vergaderingen over de lekkage van het kerkdak en stroeve discussies over de begroting. Het imago van de ouderling of diaken is soms dat van een vermoeide manager in een krimpende organisatie. Toen er onlangs in de gemeente een dringende oproep werd gedaan om nieuwe ambtsdragers te werven, bleef het op een enkele reactie na dan ook ijzig stil. De respons op deze oproep was zeer teleurstellend: veel schouderophalen, formele afwijzingen en een pijnlijk lege aanmeldlijst. De moed zonk me als ambtsdrager eerlijk gezegd in de schoenen. Is de bezieling dan echt helemaal weg?

Gelukkig kregen we het antwoord op die vraag nog diezelfde periode, tijdens de door de evangelisatiecommissie - n.b. grappig genoeg een totale vrouwenaangelegenheid - georganiseerde B(arbecue) B(ijbel) B(ier)-mannenavond. Onder de rook van de barbecue, met een goed glas bier in de hand en met z’n allen rond de Bijbel, gebeurde er iets magisch. De saamhorigheid onder de mannen was tastbaar. Geen formele gezichten of stroeve agenda's, maar pure verbinding tussen verschillende generaties mannen uit de gemeente. Toen de samenzang inzette en we vol overgave '10 duizend redenen tot dankbaarheid' zongen, trilde de lucht van bezieling. De mannenstemmen die luidkeels in ‘t Honk klonken, waren ronduit indrukwekkend. Daar, met z’n allen en met dat lied op de lippen, werd het geheim van de kerk ineens weer tastbaar. Die avond liet zien dat de passie er wel degelijk is.

Het probleem is niet dat mannen en vrouwen niet meer willen geloven of delen; het probleem is dat we de unieke betekenis van het ambt soms uit het oog verliezen. Want wie werkelijk in de schoenen van een ambtsdrager stapt, ontdekt al snel: dit is geen loodzware managementtaak, maar het verlengstuk van die inspirerende mannenavond. Het is een manier om die tienduizend redenen concreet handen en voeten te geven. De diepe zin van dit werk zit hem in de rauwe, onversneden echtheid ervan. Je stapt ergens over de drempel en mag er zijn op de momenten die er écht toe doen. Zonder masker, zonder commercieel belang, puur als medemens namens de kerkgemeenschap. Dat is geen last; dat is een voorrecht.

Natuurlijk, de vergaderingen zijn soms lang en de koffie in de kerkenraadskamer is weleens lauw. Maar de BBB-mannenavond bewees dat het vuur in onze gemeente gloeit. Als ambtsdrager mag je dat vuur oppoken en warm houden. Je bouwt concreet mee aan een herberg waar die saamhorigheid elke week mag klinken. Dragen doe je het ambt trouwens nooit alleen; je wordt gedragen door de gebeden van de gemeente en de kracht van Boven. Wie dat inziet, vult die lege lijst met een glimlach in. Juist door te dienen, word je zelf het meest verrijkt.

Kees