Dromen van de kerk…

Mijn begeleider vraagt:       “Wat is jouw droom? Waar wil je over vijf jaar staan.”
Ik antwoord:                       “Tsjonge jonge, hoezo droom. Heb ik iets te dromen dan?”
Begeleider:                         “Hoezo heb je geen droom? Je denkt in obstakels en begrenzingen. Waarom? In je dromen ’s nachts is alles mogelijk toch? Waarom zou het dan overdag niet kunnen?”

De vraag naar een droom is iets abstracts, en toen mij meer dan tien jaar geleden die vraag werd gesteld. Kon ik daar niet zoveel mee. Maar de vraag is altijd mee gegaan. In een droom wordt je ratio uitgeschakeld. Dromen, in de Bijbel hebben soms de functie een openbaring van Gods plan te zijn, mits de betekenis ook wordt uitgelegd. Als wij gaan dromen over onze toekomst, dan komen er al snel (rationele) bezwaren en obstakels op. En dan stoppen we met dromen.

De kracht van dromen, en de valkuil van probleemdenken
Maar een droom, een verlangen heeft een kracht in zich. Daarvan getuigt ook de uitspraak van Antione de Saint Exupery:
‘Wanneer je een schip wilt bouwen breng dan geen mensen bij elkaar om hout aan te slepen, werktekeningen te maken, taken te verdelen en het werk in te delen. Maar leer de mensen verlangen naar de eindeloze zee.’

Dromen, ik kom erachter dat ik het snel weer verleer. Ik kijk naar mijn tekorten, en de problemen die ik heb. En zoek naar oplossingen voor de problemen. Maar de valkuil is dan dat je gefrustreerd raakt over wat er mis is, waar je tekort in bent geschoten. Beter is te zoeken naar mogelijkheden.

Stellen we vragen over problemen, dan construeren we een wereld van problemen. Als we vragen stellen over mogelijkheden, construeren we een wereld van mogelijkheden (Dian-Marie-Hosking).

Dromen van de kerk
Op de laatste gemeenteavonden zijn wij als gemeente ook begonnen met dromen. Dromen over een kerk die zichtbaar is en gastvrij.
En dat was ook wel iets onwennig omdat je weer obstakels tegenkomt en denkt in tekorten. En eerlijk is eerlijk: In de kerk gaan veel dingen mis. Bij de fusie van onze kerken tot de huidige PKN Damwâld zijn er ook vast verhalen te vertellen wat er misging. Wat te snel is gegaan, wie er vergeten zijn, of wat over het hoofd gezien is. Het is belangrijk dat die verhalen met elkaar gedeeld worden. En dat we verder luisteren. Luisteren naar wat er gemist wordt en waar tekort is geschoten. Want onder tekort en gemis zit een positief verlangen, een ideaal, een droom.

De kunst is om niet in problemen te blijven denken, maar om het om te buigen naar verlangen. En als we zo een droom op het spoor komen opent zich een wereld van mogelijkheden.

Laten we blijven dromen als gemeente: een huis van God, waar wij anderen gastvrij ontvangen en waar wij als gemeenteleden ons ook thuis weten.

Wiebe

_{Bron foto: klik hier}