Het gaat bij Advent -net als bij zoveel momenten in het leven- over verwachting. Laatst liep ik een collecte. Dat is tegenwoordig steeds meer een beproeving.  Steeds meer stickers op de deur dat collectanten niet welkom zijn, nog veel meer videodeurbellen waar je eindeloos voor staat te wachten en je bekeken voelt zonder enige reactie. Of mensen die je gewoon wegsturen met “daar geef ik niet voor”.

Maar soms heb je ineens een meevaller; een moment waarop je verwachting wordt overtroffen. Iemand die de deur open doet voordat je aanbelt en zegt: “Ik zag je al aankomen, hier heb je wat geld”, zelfs zonder te vragen waar het voor is. Daar word je dan blij van.

Bij advent is de verwachting anders. Omdat we bij Advent niet zozeer iets verwachten van mensen, maar van God. En God is betrouwbaar, liefdevol, warm. Daarom mogen onze verwachtingen ook hoopvol zijn, vol van vertrouwen, geloof, zekerheid. Want wat God belooft, dat maakt hij waar.
Dus laten we in deze adventstijd stilstaan bij dat grote geschenk van God. Leven in de verwachting van de komst van Zijn Zoon, onze redder. Leven in dankbaarheid.

En laten we in deze periode nadenken over ons eigen leven, (steeds weer) proberen te leven naar Zijn voorbeeld, zodat mensen ook bij ons weten wat ze kunnen verwachten, dat ze op ons kunnen vertrouwen. Dat komt niet vanzelf, daar moeten we aan blijven werken.

Maar wat is een betere tijd om dat te doen dan de adventstijd; tijd van reflectie, stilte, voorbereiding en verwachting.

Janet
 
_{Bronvermelding: eigen foto}