Durf jij de sprong te wagen?
Het leven kent telkens overgangsmomenten. Een nieuwe school, op kamers, in het huwelijksbootje stappen, verhuizen, een nieuwe baan, of pensioen. Je begint aan een nieuwe fase, maar je laat ook iets achter je. Het geeft uitdaging en nieuwe kansen, maar ook een stukje verdriet om wat je los moet laten. Het maakt verschil of je zelf kiest voor die overgang, of dat het je overkomt.

Zelf werd ik onlangs veertig. Als soort van overgangsrite naar de midlife-fase (crisis kan ik het nog niet noemen) gingen we polsstokspringen. Het werd een mannenfeestje met jong en oud en dus ook verschillende springers: ervaren springers (vaak al wat ouder) en onervaren springers (de jongeren).

Verschillende soorten polsstokspringers
De ervaren springers schouwen kalm en bedachtzaam de beide oevers. Schatten in hoe ze de polsstok neerzetten, drukken deze diep in de bodem. Nemen een aanloop en pakken de pols op de juiste hoogte vast, springen en zwiepen hun benen langs de stok omhoog. Ze mogen dan al iets ouder en strammer zijn, in hun lichaam lijkt de techniek opgeslagen te zijn. Ze zwiepen ogenschijnlijk moeiteloos over de één na de andere sloot.

Dan de onervaren (jonge) springers. Zonder nadenken nemen ze een aanloop met de pols in hun handen. Ze plonsen hem (te ver) in het water. Daardoor moeten ze veel kracht zetten bij hun sprong om erover te komen. En in de sprong zie je ze scheef gaan, maar met een beetje vlieg en kunstwerk weten ze wonderwel toch de overkant te bereiken. Ze landen op hun achterste, of komen met de hakken over de sloot. Je ziet aan alles, het kost veel moeite, maar hun flexibiliteit en jeugdigheid helpt hen om de overgang te maken.

Zo heb je ook overmoedige springers, die wel durven, maar de techniek nog moeten leren. Zij halen telkens een nat pak. Angstige springers wagen zich alleen over de smalle slootjes. En berekenende springers weten precies welke sloot ze wel en niet over kunnen.

Polsstok springen, de overgang maken. Het komt aan op moed en vertrouwen. En ieder doet het op zijn of haar manier. En levenservaring helpt je om beheerst en bedachtzaam de overgangen te kunnen maken.

Elkaar aanmoedigen bij te springen
Maar het mooiste van het polsstok springen was om te zien hoe jong en oud elkaar aanmoedigden om te springen. Om vooral de sprong te wagen en het te doen op jouw eigen manier!

Veel mensen onder ons maken overgangen mee. De ene keer is het een vooruitgang en uitdaging om te groeien. De groei en bloei van je leven. Een andere keer noodgedwongen, inleveren van gezondheid door ziekte, of ouderdom. De wereld die kleiner wordt.

Laten we elkaar aanmoedigen en bemoedigen bij de overgangsmomenten in het leven. In de vooruitgang en in de achteruitgang. Want die aanmoediging hebben we nodig om tot moed en vertrouwen te komen bij de sprongen die we te maken hebben.

Trouwens, nu we het er toch over hebben. Welke sprong moet jij nog wagen? Ik moedig je aan vat moed en vertrouw op Gods hulp!

Wiebe