Komende zondag gaat de zomertijd in, dan zetten we de klok een uur vooruit. Bedoeld om wat langer te kunnen genieten/ gebruik te kunnen maken van het daglicht. De ochtenden zijn dan (even) weer wat donkerder, maar de avonden zijn wat langer licht.

Wat kunnen we daarnaar uitkijken, meer licht, het gevoel dat je weer wat meer buiten kunt zijn, de tuin weer op orde maken, een ommetje na het werk. Wat genieten we van de zon, de warmte, alle groen dat weer opkomt en de bomen en struiken die uitbotten.

Tegelijk zitten we in de lijdenstijd, en op het moment vlak voor Pasen. De tijd waarin we gedenken dat God zijn Zoon voor ons gegeven heeft. Hem noemen we ook het Licht. Het Licht van de wereld.

Kijken we net zo uit naar Hem, en Zijn komst naar de wereld, als naar het wereldse licht? In alle drukte van de dag is dat niet iets dat direct onze aandacht vraagt. Bovendien staat de wereld in brand, misschien wel meer dan ooit. Oorlogen, geweld, en wereldleiders die meer met eigen macht en gewin betrokken zijn, dan met de mensen waar ze verantwoordelijk voor zijn. Juist nu mogen we hopen op die andere leider, de heerser over hemel en aarde. Nu de wereldmachten ons lijken te vergeten, zich niet om ons bekommeren, is het goed om te weten dat God naar ons omkijkt. Altijd.

Of onze zorgen nu groot zijn of klein, of we ons op het moment kwetsbaar voelen of dankbaar, we mogen alles bij Hem brengen. Misschien dat de warme zonnestralen ons dat laten weten, dat we – waar we ook staan in het leven – ons mogen koesteren aan zijn warmte, en bewegen in Zijn licht.

Janet

_{Bronvermelding foto: pixabay}